Η μητέρα μου, Anastasia Kaliopi Horton, απεβίωσε από Πλάγια Μυατροφική Σκλήρυνση (ALS) το 2005. Χρειάστηκε περισσότερο από ένας χρόνος, με αλλεπάλληλες εξετάσεις χωρίς σαφή αποτελέσματα και λανθασμένες διαγνώσεις, μέχρι να επιβεβαιωθεί τελικά ότι έπασχε από ALS.

Μία στενή φίλη της μητέρας μου, η Marie Pappas, είχε επίσης πεθάνει από ALS λίγα χρόνια νωρίτερα. Έτσι, η μητέρα μου γνώριζε πολύ καλά την πορεία της νόσου και τη θανατηφόρα κατάληξή της. Το να παρακολουθώ τη ραγδαία επιδείνωση της υγείας και των λειτουργικών της ικανοτήτων ήταν εξαιρετικά οδυνηρό και, ακόμη και σήμερα, παραμένει χαραγμένο στη μνήμη μου.

Μετά τον θάνατό της, έμεινα με ένα έντονο αίσθημα θλίψης αλλά και ευθύνης. Από τη στιγμή της διάγνωσής της έως και τον θάνατό της, το ALS Network στάθηκε δίπλα στην οικογένειά μας, προσφέροντάς μας πολύτιμη ενημέρωση και ουσιαστική υποστήριξη. Ένιωσα, λοιπόν, ότι είχα χρέος να συμβάλω κι εγώ στο έργο του οργανισμού, ώστε και άλλοι ασθενείς και οι οικογένειές τους να μπορούν να επωφεληθούν από την ίδια υποστήριξη.

Έτσι, το 2007 ξεκίνησα την προσπάθεια συγκέντρωσης πόρων «Paddling to Cure ALS», συμμετέχοντας στον αγώνα ανοικτής θαλάσσης Catalina Classic 32-Mile Open Ocean Prone Paddleboard Race. Μέχρι σήμερα έχω συγκεντρώσει σχεδόν 200.000 δολάρια, ενώ με τα χρόνια πρόσθεσα και άλλες αθλητικές διοργανώσεις αντοχής στις δράσεις μου, όπως ο Μαραθώνιος της Αθήνας, στον οποίο συμμετείχα μαζί με τον γιο μου το 2024.

Η ιδέα “Paddling to Cure ALS” στα ελληνικά νησιά και τη σχετική εκστρατεία συγκέντρωσης πόρων γεννήθηκε πριν από περίπου δέκα χρόνια, όταν επισκέφθηκα την Ελλάδα με την οικογένειά μου. Κατά τη διάρκεια εκείνου του ταξιδιού περιηγηθήκαμε σε αρκετά ελληνικά νησιά και παρατήρησα ότι κάθε μέρα φυσούσε ένας σταθερός και ισχυρός άνεμος προς την ίδια κατεύθυνση. Σκέφτηκα τότε: «Τι υπέροχο μέρος για να διασχίσει κανείς τα νησιά με σανίδα paddleboard, έχοντας τον άνεμο και το κύμα να τον βοηθούν στην πορεία του.»

Έχω μια μικρή ομάδα φίλων που έχουν πραγματοποιήσει απαιτητικούς διάπλους, όπως τη Μάγχη, τη διαδρομή Κούβα–Μαϊάμι και άλλες διεθνείς αποστολές. Οι εμπειρίες τους αποτέλεσαν έμπνευση για να δημιουργήσω μια αντίστοιχη περιπέτεια στην Ελλάδα.

Όπως συμβαίνει με πολλές νέες ιδέες, αρχικά δεν είχα ιδέα από πού να ξεκινήσω ούτε ποιες οργανωτικές και πρακτικές δυσκολίες θα συναντούσα. Στην πορεία αποδείχθηκε ότι η προετοιμασία απαιτούσε πολύ περισσότερη δουλειά — και πολύ μεγαλύτερο κόστος — από ό,τι είχα ποτέ φανταστεί.

Στα τέλη του 2025, κατά τη διάρκεια ενός μαθήματος γυμναστικής, μια συναθλήτριά μου ανέφερε ότι εκείνη και ο σύζυγός της είχαν μόλις επιστρέψει από ένα υπέροχο ταξίδι στην Ελλάδα, κατά το οποίο είχαν ναυλώσει, μαζί με άλλα τέσσερα ζευγάρια, ένα μεγάλο καταμαράν και είχαν πλεύσει ανάμεσα σε μια αλυσίδα ελληνικών νησιών. Της ζήτησα τα στοιχεία της εταιρείας ναύλωσης που χρησιμοποίησαν και την οποία μου σύστησε ανεπιφύλακτα. Έτσι γνώρισα τη Rory Petrelli της FYLY Yachting / FX Yachting, η οποία υπήρξε πολύτιμη συνεργάτιδα στην οργάνωση αυτής της αποστολής.

Οι σανίδες που χρησιμοποιούμε έχουν μήκος 12 πόδια (περίπου 3,65 μέτρα) και σκοπεύουμε να μεταφέρουμε οκτώ από αυτές, ώστε να τις μοιράζονται οι συμμετέχοντες της αποστολής, οι οποίοι συνολικά είναι 22. Όταν διαπιστώσαμε ότι οι αεροπορικές εταιρείες δεν δέχονται ως αποσκευή αντικείμενα μεγαλύτερα από 10 πόδια, χρειάστηκε να βρούμε άλλον τρόπο για να μεταφέρουμε τις σανίδες στην Ελλάδα.

Η Rory και η συνεργάτιδά της, Nagia Xarcha, μας έφεραν σε επαφή με τον Dimitris Karampetsos της SpeedAir, προκειμένου να οργανωθεί η μεταφορά. Παράλληλα, ένας καλός μου φίλος, ο Dan Benoit (αδελφός του γνωστού πιανίστα της jazz David Benoit), συνέβαλε σημαντικά μέσω της εταιρείας διεθνών μεταφορών KSA America, όπου είναι Αντιπρόεδρος. Ο Dan συντόνισε τις ενέργειες με τη Stefania Papadomanolaki της SpeedAir USA και, αυτή τη στιγμή, οι σανίδες μας βρίσκονται ήδη στο εξηκονθήμερο θαλάσσιο ταξίδι τους προς τον Πειραιά.

Για την αποστολή έχουμε ναυλώσει δύο σκάφη για τα 22 μέλη της ομάδας: ένα μονόκυτο γιοτ μήκους 90 ποδιών και ένα καταμαράν 62 ποδιών. Οι οκτώ σανίδες θα μεταφέρονται στην πλώρη του μεγαλύτερου σκάφους κατά τη διάρκεια των πλόων.

Δεν γνωρίζουμε ακόμη ποια ακριβώς αλυσίδα ελληνικών νησιών θα διασχίσουμε. Η τελική απόφαση θα ληφθεί από τον καπετάνιο την ημέρα της αναχώρησής μας, στις 5 Οκτωβρίου, με βάση τις επικρατούσες καιρικές συνθήκες και την κατεύθυνση των ανέμων.

Μετά την επιστροφή μας, στις 12 Οκτωβρίου, αρκετά μέλη της ομάδας θα συνεχίσουν το ταξίδι τους επισκεπτόμενα και άλλες περιοχές της Ελλάδας, αξιοποιώντας στο έπακρο αυτό το ταξίδι που περίμεναν εδώ και πολλά χρόνια.

Στο μεταξύ, θα συνεχίσουμε την προσπάθειά μας για τη συγκέντρωση πόρων με στόχο την εξεύρεση θεραπείας για την ALS, ενώ παράλληλα θα στηρίζουμε τις υπηρεσίες που παρέχονται στους ανθρώπους που ζουν με τη νόσο και στις οικογένειές τους.

Ακολουθήστε την αποστολή εδώ