Μια φωνή από την κοινότητά μας…
Εδώ είναι όλο το ποίημα:
Μια φωνή από την κοινότητά μας
Η ALS μου παίρνει σιγά σιγά τους μύες…
Αλλά…
Αλλά…
Ζω με ALS.
Κάθε μέρα…
Κάθε μέρα…
Είμαι ακόμα εδώ.
Ακόμα παλεύω.
Ακόμα αγαπώ.
Ακόμα ονειρεύομαι.
Ακόμα παλεύω.
Ακόμα αγαπώ.
Ακόμα ονειρεύομαι.
Η ALS μπορεί να αποδυναμώσει το σώμα μου,
αλλά οξύνει το κουράγιο μου.
αλλά οξύνει το κουράγιο μου.
Μου διδάσκει ότι η δύναμη δεν είναι στο πόσο γρήγορα κινείσαι…
Είναι στο πόσο έντονα αρνείσαι να τα παρατήσεις.
Είναι στο πόσο έντονα αρνείσαι να τα παρατήσεις.
Σε όποιον ζει με ALS:
Δεν είσαι η διάγνωσή σου.
Δεν είσαι το καροτσάκι σου.
Δεν είσαι τα όριά σου.
Δεν είσαι η διάγνωσή σου.
Δεν είσαι το καροτσάκι σου.
Δεν είσαι τα όριά σου.
Είσαι ανθεκτικότητα.
Είσαι αγάπη.
Είσαι ένας πολεμιστής σε αργή κίνηση —
και εξακολουθείς να κινείς βουνά κάθε μέρα.
Είσαι αγάπη.
Είσαι ένας πολεμιστής σε αργή κίνηση —
και εξακολουθείς να κινείς βουνά κάθε μέρα.
Μερικές μέρες είναι βαριές.
Μερικές νύχτες είναι τρομακτικές.
Μερικές νύχτες είναι τρομακτικές.
Αλλά ξυπνάμε.
Προσπαθούμε ξανά.
Συνεχίζουμε.
Προσπαθούμε ξανά.
Συνεχίζουμε.
Και αυτό… αυτό είναι δύναμη.
Γιατί το ALS δεν μας καθορίζει —
εμείς ορίζουμε πώς μοιάζει το θάρρος.
εμείς ορίζουμε πώς μοιάζει το θάρρος.
Μπορεί να χάνω μυς…
αλλά κερδίζω σκοπό.
αλλά κερδίζω σκοπό.
Μπορεί να επιβραδύνω…
αλλά δεν σταματάω.
αλλά δεν σταματάω.
— Από έναν άνθρωπο της κοινότητάς μας
